Verhalen en foto's uit het Peloton

 

 

Tips voor de ouder wordende fietser

Wat gebeurt er in het menselijk lichaam tijdens het ouder worden? En is het daarbij mogelijk om nog prestaties neer te zetten op de racefiets? Het beklimmen van een col, het uitrijden van een toertocht. Het is ook op latere leeftijd nog mogelijk.

Normaal gesproken nemen de fysieke eigenschappen tijdens het ouder worden af. Door fysiek actief te blijven en gezond te leven is het mogelijk om deze afnamen minder drastisch te laten verlopen. De vraag is echter hoe je dit nu moet doen en of wielrennen daar een geschikte sport voor is.

Kracht
De spierkracht neemt af, naarmate we ouder worden. Zoals gezegd komt dit door een vermindering van de fysieke activiteit en een vermindering van de spiermassa. Snelle spiervezels kunnen veel kracht leveren, maar raken snel vermoeid, terwijl langzame spiervezels weinig kracht kunnen leveren, maar dit wel lang kunnen volhouden. Grof gezegd train je met krachttraining je snelle spiervezels en met duurtraining je langzame spiervezels. De motorneuronen die de snelle spiervezels aansturen sterven echter af tijdens het ouder worden. Hierdoor daalt het aantal snelle spiervezels. Door deze afname van snelle spiervezels neemt de spierkracht af. Oudere mensen zijn op de fiets daarom minder explosief en kunnen dus minder goed sprinten. De enige manier om deze krachtafname tegen te gaan is door krachttraining te doen.

Duurvermogen
Niet alleen de spierkracht neemt af tijdens het ouder worden, ook het cardiovasculaire en het metabole systeem zullen minder goed hun functies kunnen uitvoeren tijdens het ouder worden. De maximale hartslag neemt gemiddeld met 0.7 slag per jaar af. Naast een afname van de maximale hartslag neemt ook het maximale slagvolume af. Deze afname is echter wel beïnvloedbaar door training. Met name duurgetrainde ouderen hebben een groter slagvolume dan ongetrainde ouderen. Door de afname van de maximale hartslag en het maximale slagvolume neemt ook het hart-minuut-volume (HMV) af. Dit is de hoeveelheid bloed die per minuut rondgepompt wordt. De afname van het HMV is de grootste oorzaak van de afname van de maximale zuurstofopname (VO2max) tijdens het ouder worden. Hoe meer zuurstof er per minuut kan worden opgenomen hoe meer duurvermogen je gedurende lange tijd kan leveren. Het is op hogere leeftijd mogelijk om je VO2max. te verbeteren.

Trainingstips
De belangrijkste veranderingen in het menselijk lichaam tijdens het ouder worden zijn een afname in spierkracht, maximale hartslag en maximale zuurstofopname. Wielrennen is een duursport en uitermate geschikt voor ouderen.

Het probleem waar je tegen aan loopt wanneer je ouder wordt is het fietsen op een hoge intensiteit, de lengte van de inspanning zal voor ouderen geen beperkende factor zijn. Het is dus nog steeds goed mogelijk om als ‘oudje’ een lange tocht te volbrengen, maar accepteer wel dat de gemiddelde snelheid achteruit gaat. Om toch de gemiddelde snelheid enigszins acceptabel te houden is het verstandig om aan krachttraining te doen. Zonder krachttraining zal je als oudere veel spiermassa verliezen die je niet kan behouden door aan duurtraining te doen.

Je fietsprestaties die je op oudere leeftijd wil bereiken hangen af van het talent wat je hebt, je trainingsverleden, je levensstijl die je een leven lang hebt aangehouden en de tijd die je nog kan besteden aan trainen of sporten. De volgende tips zijn belangrijk om in acht te nemen als je ouder wordt en toch wil blijven wielrennen.

  • Accepteer dat je prestaties achteruit gaan.
  • Blijf fysiek actief, anders zal je conditie nog sneller achteruit gaan.
  • Doe aan krachttraining, om het verlies van spiermassa tegen te gaan.
  • Let op je voeding, zodat je niet te zwaar wordt.

Geniet van het fietsen en probeer niet de strijd aan te gaan met jonge wielrenners. Dit is namelijk niet te winnen. Uit een artikel van Leon Burger en Adrie van Diemen (aug 2011, http://www.webtrainer.com).

NAAR INDEX

 

Bert Brouwers dendert over kasseien

Augustus 2013: Harry Geelen, Thei Smeets, Bert Brouwers en Emile Claessen zijn op vrijdag 9 augustus 2013 in de vroege ochtend vanuit Nederlands Limburg naar de Vlaamse Ardennen getrokken om daar deel te nemen aan de Ronde van Vlaanderen. Enige tijd geleden waren zij uitgeloot om aan de start te verschijnen. Een pittige opgave voor de 124 hoofdzakelijk Franse en Belgische wielertoeristen die aan het vertrek stonden.

De Limburgers hadden het volgende afgesproken: vrijdagmorgen 7.00 uur verzamelen in Catsop (een gehucht bij de plaats Elsloo) en dan gezamenlijk richting Oudenaarde te rijden waar om 15.00 uur de start was voorzien. De tom tom van Harry Geelen gaf richting Antwerpen aan en de ANWB routeplanner van Bert Brouwers wees Brussel-Aalst- Gent aan. Dus waren ze elkaar al snel kwijt op autoweg. Toch arriveerden ze vlak na elkaar rond 10.00 uur op het marktplein van Oudenaarde.

Ze waren nauwelijks uit de auto gestapt of het begon al te regenen. Goede reden om in Oudenaarde dan maar direct een bezoek te brengen aan het Wielermuseum over de Ronde van Vlaanderen waar Freddy Maertens rondleidingen verzorgt. Jammer dat Freddy niet aanwezig was. In het museum is een restaurant gevestigd waar de mannen uit Limburg volgens zeggen  s’middags heerlijke spaghetti hebben gegeten. Toevallig kwamen ze er ook José de Cauwer en journalist Van Landeghem tegen.

In de loop van de dag klaarde de lucht langzaam op en liet de zon zich af en toe zien. Na het eten reden de Limburgers naar hun hotel op de Oude Kwaremont om zich snel om te kleden voor de start om 15.00 uur voor een rit van ca. 80 km (negen hellingen van kasseistroken). Bij het hotel was inmiddels ook hun verzorger, Jo de neef van Harry, aangekomen met de reserve-wielen e.d.

De eerste helling die al direct, met een onvermoede bocht naar rechts, voor hen opdook, was de Patersberg, lengte 400 m en stijgingspercentage 20%. Gebrek aan parcourskennis en de keuze voor de juiste versnelling braken velen op. De meesten gingen in ‘wandeltempo’ de kasseien omhoog, een ware ’religieuze vuurdoop’ voor deze Limburgers uit de voormalige mijnstreek.

Vlak hierna kwam de Koppenberg opdoemen, een lastige steile kasseienklim (22%). Daarna reden ze nog o.m. de Taaienberg, (lastig) de Kruisberg, de Steenbeekdries. Tot slot kwamen ze via de Oude Kwaremont (lengte 2.200 meter ook lastig) terug in het hotel. Het was zeer zwaar en het kostte de Limburgers veel inspanning om bij elke helling goed boven te geraken. Dit gold niet voor Thei Smeets. Deze reed alle hellingen stijlvol en in mooie cadans omhoog. Na  enige pintjes in hun zorghotel Pupiter (betekenis: schoolbankje) zijn ze in eetcafé In de Zon om 21.30 uur aangeland. Een prachtige uitspanning met schoon, jong volk en charmante bediening. Hier zijn ze tot laat in de avond gebleven.

Zaterdagmorgen 10 augustus 2013 direct na het ontbijt verschenen ze om 11.00 uur weer aan de start van 2e dag (104 km). Daar kregen ze al direct de Paddestraat voor hun kiezen (2,4 km kasseien). Bert Brouwers (woonachtig in Schimmert) toonde zijn meesterschap op deze kasseien. Deze wetenschapper geselde met zijn goed geproportioneerd lijf in een verschroeiend tempo de kasseien van de Paddestraat. Ook de Molenberg en de Kattenberg waren geen probleem voor deze bedaarde vrijgezel, die nog altijd zoekende is naar een bevallig jong lief. Zijn bonkig lijf vloog ook nog in hoog tempo over enkele minder bekende kasseienstroken, alvorens om 17.00 uur de finish bereikt werd.

Bert Brouwers vatte zijn prestatie als volgt samen (vrij naar Briek Schotte): “Koersen is simpel. Ge moet zere (hard) rien (rijden) als ge zere moet rien en als ge nie zere moet rien moej’je nie zere rien”. (van onze verslaggever: De Gazet van Antwerpen)

NAAR INDEX

 

De kale berg, Ventoux (2013)

 Le vainqueur du Géant de Provence of te wel hoe overwin ik de reus van de Provence “de Mont Ventoux “. Al enkele jaren staat deze col van buiten categorie op mijn programma. Een van de meest tot de verbeelding sprekende natuurfenomenen van de wereld.

Als uitvalsbasis werd in de afgelopen lange wintermaanden  bewust gekozen voor het plaatsje Villes sur Auzon, waarvan uit ik via Sault mijn ultieme droom werkelijkheid wilde laten worden. Dit traject is weliswaar langer (26 km), doch in de eerste 10 km minder stijl. Dit komt omdat Sault op 765 m hoogte ligt, dus minder stijgend.

Helaas werd ik bij aankomst op de camping aldaar geconfronteerd met de eerste tegenvaller: het bordje "complet". De steeds maar groter worden “grijze massa“. Waar ik overigens ook toebehoor, had mijn plekje ingenomen. Helaas was er geen plaats vrij. Dan maar verder zoeken. Campings in die regio in meer dan voldoende mate aanwezig. Bijna iedereen lijkt te komen om te fietsen is je eerste indruk.

In Bedoin was gelukkig wel plek. Camping LaGarenne op 3,5 km voor de feitelijke beklimming begint en op een hoogte 295 m. Weliswaar 470 meer klimkilometers dan vanuit Sault. Na  enkele dagen rust te hebben genomen om bij te komen van de lange reis met caravan werd het de hoogste tijd om mijn conditie te gaan testen. De col de Madeleine, hoogte 458 m richting Malaucène werd 2 maal beklommen; stijgingspercentage van 4,7%. Ging mij heel goed af. Dus aan de vorm zou het niet liggen.

Op zondag de 16 juni zou ik de Reus dan gaan beklimmen. Zoals vermeld was het eigenlijk de bedoeling om vanuit Sault te klimmen, doch wegens wegwerkzaamheden aldaar werd mij dit afgeraden. Dit jaar is de Ventoux nl. weer opgenomen in de ronde van Frankrijk, dus een nieuw wegdek is dan gebruikelijk. Alweer een domper. Restte thans niets anders dan voor de moeilijkste / steilste kant te kiezen, alsof ik nog een keuze had !! Ik had me voorgenomen deze klus proberen te klaren in 2 uurtjes, doch gaande weg had dit voornemen enige bijstelling nodig.  De aanvangsfase is 3,5%, doch na 4 km bij Saint Estène gaat de stijging naar ruim 10%  en dit loopt door tot het bekende Chalet Reynard of te wel 10 km lang. Dan uit het bos komend (de zgn. route Forestière) glimt de Reus aan de horizon. Uitdagend zeker. Hij spoort je aan om door te gaan. De professionele fotograven aan de kant spreken je beurend toe. Steken je nog snel een kaartje in je achterzak met vermelding van de locatie waar je de genomen foto’s (tegen betaling)  kunt ophalen. Nog 4 km te gaan. Volgens het routeboekje nu nog maar een stijging van 2 x 8%; de laatste km is om je te pesten n.l.  11%. Nog een korte uitwisseling van enkele woorden met een Franse  coureur: “c ‘est dur nest pas“ is op dat moment het enige wat ik aan conversatie kon opbrengen. De 2 bananen, 2 bidons gevuld met een isotone dorstlesser zijn al bijna leeg. Nog 2 muesli-reepjes moeten voldoende zijn/ Angstvallig kijk ik maar weer eens naar mijn pion: nog 2 tandjes over. Dat moet lukken houd ik me voor. Op 2 km voor de top zie ik in een ooghoek het gedenkmaal voor Tommy Simpson. Een enkeling is afgestapt om mogelijk een saluut uit te brengen aan de held voor eeuwig, die in 1967 hier het leven liet. Zoals later blijkt in combinatie met warmte, uitdroging en alcoholgebruik. Na 2 uur en 10 minuten, gemiddeld 10 km. per uur en 1740 Kcal te hebben verbruikt, kom ik voldaan en opgelucht boven. De hartslag geeft een gemiddelde van 148 aan.

Dan blijkt dat mijn eega me met de auto tijdens de klim had gemist. Dit kan veroorzaakt zijn door een horde van oldtimers (tractoren) die op deze dag tussen alle toerfietsers zich ook een weg baanden naar de top. Waarom deze dag, denk ik dan maar. Hadden wat mij betreft best een andere dag mogen kiezen. De diesellucht komt me langzaam maar zeker de strot en neus uit. Dan maar naar beneden, bij km.19 stond zij goddank aan de kant met het zo belangrijke windjakje. Boven was het 14 graden, dus van belang om dit aan te trekken, zodat je niet te snel gaat afkoelen. Na enkele zinnen met haar te hebben uitgewisseld ben ik de diepte ingedoken. Zij kon mij met de auto met enige moeite volgen, snelheid op de teller op bepaalde stukken zelfs 72 km. Na 25 minuten was ik weer in Bedoin op de camping. Een blikje heerlijk gekoeld gerstennat van tante Wies was in ieder geval mijn beloning voor een kleine 3 uur afzien.

“Zo deze staat mooi op je palmares“. Ik was in ieder geval zeer tevreden.  De partner apentrots.

Lei Janssen

NAAR INDEX

 

 

Fietsvakantie Henk Mallorca, 6-13 april 2013

Apri 2013: Voor m'n 60e verjaardag heb ik van Tonny een weekje fietsen cadeau gekregen, bij de welbekende Fred Rompelberg. Het werd een gezellige en sportieve week, voor herhaling vatbaar. Een suggestie voor de tourclub volgend jaar?

Zaterdagmorgen 6 april vertrokken Tonny en ik met Ryanair van Maastricht naar Palma de Mallorca. Vertrek om 09.00 uur, en na een vluchtje van 2 uur arriveren we op Palma, en meteen een weldadig zonnetje, waar we in Nederland zo lang op hebben moeten wachten. De hele week zou het rond de 20 graden zijn. Nog effe wachten op de bus en na een transfer van 15 minuten zijn we rond 12 uur op de plaats van bestemming in hotel Orient in Playa de Palma.

Het uitgaans- en strandleven speelt zich af rond Playa de Palma, langs een kilometerslange boulevard met talloze hotels - winkeltjes - restaurants en bars. Het straatbeeld wordt bepaald door slenterende veelal duitse toeristen, langsflitsende fietsers, proppers die je een bar in proberen te lokken en negers met zonnebrillen en dure nephorloges.

Pas maandag is de eerste fietsdag van Rompelberg, dus de eerste twee daagjes de tourist uithangen. Zaterdagmiddag na het inchecken meteen met de stadbus naar het centrum van Palma en vakantie-slenteren door de vele steegjes en in-en-uit winkeltjes. Zondag nemen we het historische boemeltreintje door de sinaasappelboomgaarden, bergen, tunneltjes naar het havenstadje Soller. Dankbaar voor het mooie zonnetje zakken we neer op een terrasje waar we genieten van een paar glazen wijn en nachos. Na twee dagen fietsen een tussen-rustdag. Op de woensdag hebben we een auto gehuurd om de rest van het eiland en dan vooral het berggebied te verkennen. Via de "snelweg" naar Port d'Alcudia bovenin Mallorca. Aan de haven genoten van de zon en een kopje koffie. Via Polenca de bergweg richting Soller opgezocht ..... schitterend!!! Slingerend op-en-af tussen talloze wielrenners door een adembenemend landschap. Hier moet ik een keertje terugkomen, op de fiets!! Na een tijdje een afslag naar Calobra, nog mooiere weg voor de fietsende medemens, kijk maar eens naar de foto's. Calabro is een klein plaatsje, vroeger aanlagplaats van vissers, nu van talloze reisbussen, fietsers.


Fred Rompelberg onderneemt z'n fietsactiviteiten vanuit het Taurushotel, die met een gang is verbonden met het langsgelegen Orient hotel. In de hal van het hotel verwijzen posters naar de "fietsboutique" in de kelder, na enig zoeken in de gangen met trollies met wasgoed, waar de fietsgasten zich kunnen melden en de spullen in ontvangst kunnen nemen (formulier voor fiets, lunchbonnen, een tasje met bidon - petje en shirtje). De fiets is af te halen in de fietskelder aan de andere kant van de weg. Hier hangen een paar honderd fietsen aan de haak, te wachten op een nieuwe gebruiker voor deze week.