28-02-2015: Vitchen-GroteFlap-DrieLP

Tweede traingsrit Mallorca

Deze rit begon voor ons met de vraag: “ Waar zijn Koen, Francien en Fred?” Het antwoord varieerde van “weekendje Eiffel tot weekje Mallorca”. Niemand wist er het fijne van, zelfs de buurman van Fred niet. Om het even spannend te laten volgt het antwoord pas op het einde. Dan is ieder, voor zover nodig, weer gerust gesteld.

Met een temperatuur rond het vriespunt en een stevige 5 Beaufort vertrokken Harrie, Henk, Silvio, Frans J., Frans T., Chris, Ger, Thei en Wim voor een ritje dat uiteindelijk 91 km, 1000 hm en 23.3 km/u gemiddeld opleverde.
Onze locomotieven Martin en Koen waren er vandaag niet, dus namen Harrie en Henk het voortouw en leidden ons in een straf tempo via Geverik, Ulestraten, Meerssen naar het eerste klimmetje over de autoweg. Van daar langs de bekende route achterlangs Maastricht naar de onderkant van de Mescherberg. Daar hoefden we alleen maar met een schuin oog naar te kijken, want er zouden andere, hogere en langere puisten volgen. Inmiddels werd het kopduo gewisseld en dat gebeurde heel sociaal tijdens de gehele rit. Harrie en Henk bleven echter de regie voeren, maar je kon niet altijd vertrouwen op de eerste routeduiding, want even later werd die door de ander gecorrigeerd. Maar geen probleem, want dat houdt het verrassingselement erin. Een korte rust-plaspauze werd voor Mesh gehouden.
Via twee korte klimmetjes werd de eerste puist bereikt: Vitschen (Vitschen in het Voers). Daar knalde Ger van achteruit in een lange sprint naar boven. En dat ondanks het slechte wegdek, de onregelmatige klim, de lengte en het einde waar de gemeente Voeren geen asfalt meer over had. Gelukkig lag het pad, Schoppemerheide genaamd, er droog bij. Solo of in kleine groepjes kwamen we boven, maar allen met een verhoogde hartslag en pijnlijke bovenbenen. De beloning na deze beproeving liet echter niet lang op zich wachten. De lange afdaling naar Teuven, maar daar kun je alweer denken aan de volgende klim, linksaf door het Bovenste Bos, de Grote Flap omhoog. De stijgingspercentages wisselen hier elkaar af, evenals de uitzichten: bossen, weiden en open stukken. Boven aangekomen zie je de afdaling naar Sippenaeken reeds voor je maar omlaag betekent ook weer ergens omhoog en dan golvend op en neer. Mooi om te doen, maar o zo vermoeiend voor je benen en maar blijven schakelen. Het hoogste punt of hoogtepunt ligt dan nog een heel stuk verder, de Vaalserberg en het Drielandenpunt (DLP). Deze wordt via de Route des Trois Bornes (de drie grensstenen) bereikt. Vroeger waren er vier “Bornes” toen Kelmis nog zelfstandig was. Maar drie of vier, de klim blijft even zwaar. Als Ger was doorgereden had hij voor iedereen koffie kunnen bestellen in de Bokkerijer. Die werd na 51 km. bereikt. Chris kwam daar erachter dat zijn zadeltasje was losgeraakt en dat betekende heel wat geld kwijt. Misschien toch nog ergens een eerlijke vinder?
Een ontspannen halfuurtje volgde, maar Koen, Francien en Fred gingen toch nog even over de tafels en Silvio charterde nog wat routeleiders voor een sponsortocht op 20 juni.
Tot aan Wittem en profiterend van de wind loopt het dan alleen maar omlaag. Bij het eerste stuk kan Wim te weinig gewicht en durf in de schaal leggen, maar bij terugkomst neemt hij samen met Chris de kop en staat die pas af bij de volgende klim in Walem. Die gaat in drie stukken omhoog langs de Kachelsmid, een plek waar het altijd warm is. De Schoolstraat in Hulsberg, de klim in Aalbeek en voor sommigen de Hobbelrade in Spaubeek maken het mooie getal 1000 hm. vol.
En zoals boven beloofd: Koen en Francien genieten dit weekend van wat betere fietsomstandigheden op Mallorca en Fred is gewoon thuis.