23-01-2016: Hoesselt Route 81

route66.jpgAls je vanaf 7 november, en toen ook nog maar voor de helft, niet meer met de groep bent mee gegaan dan weet je dat het geen makkie wordt als je weer gaat aansluiten. Dan is alleen fietsen en spinnen niet voldoende geweest. Met deze wetenschap in de achterzak naar de kerk gereden. En wie tref je daar ? De bikkels van de B-groep, Hub, Pe en Chris, aangevuld met Henk. En je weet dat Henk nooit te beroerd is om kop te doen en een gelijkmatig, strak tempo kan hanteren. Maar je weet ook dat iedereen je zal stimuleren om bij te blijven. Dit even als intro.
Toos wachtte op Piet om getweeën te vertrekken naar ????
Hub, Pe, Chris, Henk en Wim zouden het bekende rondje Hoesselt gaan doen, bekend om de vele fietspaden door de velden en akkers. Na dagen vorst, gevolgd door dooi en regen lagen deze er niet maagdelijk blank en schoon bij. Integendeel, harde en zachte modder, natte bladeren, kleine en grote waterplassen, nog niet gedooide ijsplekken, afgewaaide takken en tractorsporen. Kortom, een prachtig parcours voor mountainbikers. Niet vreemd dat we maar een enkele collega-fietser zijn tegengekomen. En toch is dit genieten, zeer zeker als je al zo onder de spetters zit dat een extra lading van je voorganger je niet meer deert. En bij de diepe en lange waterplekken uit de clips, beentjes hoog en maar hopen dat de bodem niet bestaat uit ijsplekken. Gelukkig geen enkele valpartij en zelfs geen lekke band. Menigeen kon een vreugdekreet niet onderdrukken bij deze passages. Pe was zo in trance dat hij vanaf koppositie keihard naar boven reed, terwijl linksaf de route liep. Toen hij boven het slagveld achter zich wilde overzien, had hij pas in de gaten wat er aan de hand was. Maar een extra sprint bergop kan nooit kwaad. Volgende keer pluk je daar de vruchten van, Pe. Inmiddels hadden we via Neerharen, Lanaken, Vlijtingen, Grote Spouwen, Rosmeer en Alden Biesen onze pauzeplek in Hoesselt bereikt. Handschoenen werden gebruikt om de kleding enigszins toonbaar te poetsen. Gelukkig werden we ondanks alles even vriendelijk ontvangen als altijd. Hub trakteerde voor zijn verjaardag, de 13de januari en Wim deed hetzelfde al op voorhand, de 29ste. Het kopen van een goede (sport-) bril, de route terug en verhalen over wederzijdse kennissen vulden het half uur pauze. De kou, als je weer buiten komt, wordt pas verdreven als je het Parijs-Roubaix parcours door Alden Biesen bent gepasseerd. Dat schudt je zo door elkaar dat het lijf vanzelf warm wordt. Gelukkig lagen de fietspaden er hier stukken beter bij. Bilzen, Munsterbilzen, Waltwilder en Gellik werden netjes afgelegd, zelfs door de bossen van laatstgenoemde plaats. Op de lange afdaling naar Opgrimbie konden de beentjes even gespaard worden voor de laatste bochtige stukken richting Elsloo. Hub werd hier bedankt voor de “schone” route. Het slot zal voor de anderen niet veel verschillend zijn geweest van dat van Wim: omkleden in de garage, fiets afspuiten en droog maken, vertellen waarom je in een andere kleur kleding terugkomt dan bij vertrek, wasmachine aan (laten) zetten, even wat eten en douchen en ondanks alle ellende tevreden nagenieten. Van onze reporter ter plaatse Wim.

P.S. De route liep langs fietsknooppunten, een paar nummers zijn blijven hangen, nummertje 81 vooral vettige weggetjes, en route 66 deed denken aan de legendarische Amerikaanse autoweg die eindigt aan de westkust.

 

IMG_2241-1.jpg   route66-1.jpg